«دعوای کودکان امری عادی است امّا متاسفانه بزرگ سالان به آن با دید منفی می‌نگرند. کودک در حین بازی دعوا می‌کندو دعوا برای او نوعی کشف محیط و دنیای بزرگ سالان است.در این دعواهای کودکانه چون کودک خود را به جای بزرگ سالان قرار می‌دهدخود را بزرگ می‌بیند.دعوای کودکان علّت‌های گوناگونی دارد.کودک از آنجایی که  با توانایی کم به دنیا می‌آید و در محیط به جست‌وجو و کشف می‌پردازد.کشف محیط کودک مانند بزرگ سالان نیست. بسیاری از مفاهیمی که در نظر بزرگ سالان نادرست است ممکن است از نظر کودک درست باشد. در این گونه موارد بزرگ سالان باید خود را به جای کودک قرار دهند و دنیا را از دید کودکان ببینند.

یکی از این علّت‌ها می‌تواند این باشد که کودک شب گذشته شاهدجدل و دعوای والدین خود بوده است و او نیز به روش تقلید تاخیری آن رااجرا می‌کند.پس بر والدین است که تلاش کنند در مقابل چشم کودک جدل نکنند تا او نیز با مشاهده، آن را یاد نگیرد و بالطبع اولیا آن را به آموزه‌های مربیّان و یا به تربیت کودکان دیگر ربط ندهند.

یکی دیگر از این علّت‌ها می‌تواند پرخاشگری اولیا با کودک باشد.والدینی که با کودک خود سر ناسازگاری دارند،کودک پرخاشگر تربیت کرده و این پرخاشگری را در محیط‌های دیگر به کودکان دیگر منتقل می‌کنند.پس اولیا باید صبر و تحمّل خود را زیاد کرده و با کودک خود با عطوفت و مهربانی رفتار کنند تا از بروز پرخاشگری در کودک خود جلوگیری کنند.

بسیاری از اولیای کودکان به مدیران و مربّیان مراکز آموزشی شکایت می‌کنند که چرابچّه‌ها یشان با هم دعوا می‌کنند.پاسخ این است که آیا آنهابازی کردن کودکان خودرا نیزمشاهده کرده‌اند؟درواقع کودکان همان طور که بازی می‌کنند دعوا هم می‌کنند و این خیلی طبیعی است.

باید به دعوای کودکان با دید مثبت نگریست،زیرادعوای کودکان نوعی نه گفتن به زبان کودکانه است. کودک ابتدا نه را با دفاع از خود و ایستادن تهاجمی در مقابل کودکان دیگر می‌گوید.کودکی که نتواند در برابر کار دوست ویا دوستان خود که ممکن است از نظر بزرگ ترها درست باشد و نیازی به مقابله نداشته باشد ولی از نظر کودک نادرست باشد بایستد با آنها به مشاجره ودعوا می پردازد.

پس باید به نظر کودک احترام گذاشت و در موقعیّتی درست و به جا برایش موارد صحیح را توضیح داد. در غیراین صورت وی در بزرگ سالی هم نمی‌تواند قابلیّت این را داشته باشد که در برابر افکار و رفتار منفی ایستادگی کند.

لازم است تا والدین است هنگامی که دعوای کودک خود با کودکان دیگر را مشاهده می‌کنند،در دعوای کودک خود مداخله نکنندزیرا کودکان همان‌طور که از عهده بازی با یک دیگر بر می‌آیند از عهده ی دعواهای خود نیز بر می‌آیند.

هنگامی که کودک در خانه از دوست خود شکایت می‌کند والدین کودک باید کاملا به حرف او گوش داده و در پایان صحبت‌هایش به او بگویند دعوای شما نوعی بازی است. وقتی با هم بازی می‌کنید طبیعی است که ممکن است با هم نیز دعوا کنید، این نمک دوستی شماست.

باید به او توضیح داد که مهم آن است که بچّه هابتوانند از یک دیگر پوزش بخواهند و با هم دوست باشند.

والدین هیچ گاه سعی نباید سعی کنند در دعواهای کودک مداخله نمایند.زیراهمان طور که در خانه ممکن است با همسر خود مجادله کنند کودکان هم در مراکز مختلف  با یک دیگرممکن است به بر خورد بپردازند. این دعواها و مجادله‌ها باعث رشد و پرورش کودک می‌شود. در تقویّت زبان آموزی او به کودک کمک می کنند ودر واقع باعث می شوندکودک در این دعواها بزرگ شده و دوستی را یاد بگیرد.

والدین هیچ گاه نبایستی در پشتیبانی از کودک خود درصدد جنگ با  کودک دیگر یا والدین او بربایند زیرا این کار باعث کاهش اعتماد به نفس و شرم در کودک خواهدشد».