«ورزشکاران رشته ی شیرجه چه از ارتفاع بلند شیرجه بروند و چه از ارتفاع کوتاه جزء شجاع ترین و هنرمندترین ورزشکاران به حساب می‌آیند.آنان برای دست یابی به موفقیّت هماهنگی عصب و عضله ی زیادی را نیاز دارند چرا که جهش آنان از سکوی ده متری انرژی کافی برای رسیدن به سرعت پنجاه وپنج مایل در ساعت را در لحظه ی برخورد با سطح آب را فراهم می‌کند.سرعتی که اگر در هنگام برخورد با آب فرد دچار اشتباه شود و یا کاملا عمود نباشد بسیارخطرناک خواهد بود.

خطراتی که ممکن است در هنگام شیرجه رفتن پیش آید:

*ورود بد به آب:

 معمولاً آسیب‌های که در اثر برخورد ناشیانه با آب پیش می‌آیدجدّی وخطر ناک نیست و ممکن است تنها به چند لحظه سوزش در بدن منتهی شوند که در مدّت کوتاهی بر طرف می‌شود. اگر پاها هنگام ورود به آب بیش از حدّ برگردد ویا زود تر از زمان لازم شیرجه رو بدنش را به طرف بالا قوس دهد یعنی قبل از این که بدنش کاملا در آب فرو رودبه طرف سطح آب بیاید ممکن است ضربه ی شدیدی به مهره ی کمرش وارد شود.

*برخورد به تخته یا سکوی پرش:

 به طور کلّی صدماتی که در اثر برخورد با تخته یا سکوی پرش پیش می‌آید، اگرچه به ندرت اتفاق می‌افتد به ناحیه ی سر محدود می‌شود واین مساله اغلب شامل شیرجه‌های گروه مهتاب(تو) وفرنگی می‌باشد که به علّت خطای جدا شدن از سکو یا تخته پرش پیش می‌آید وگاهی بسیار جدّی می‌باشد،.

*فشار وارده به گوش‌ها:

 افرادی که به زکام یا ناراحتی‌های گوش یا سرما خوردگی مبتلا هستند نباید به عمق سه متری آب بروند چون ممکن است که گوش داخلی آنها دچار عفونت شده یا پرده ی صماخ گوش شان پاره شود.فراموش نباید کردفشار آب همراه با عمق آب افزایش می‌یابد به طوری که سرعت افزایش آن برای هر فوت (۳٪متر) حرکت به طرف پایین می‌باشد.

*برخورد به کف استخر با عمق کم آب ویا اشیاء زیر آب:

 بزرگ ترین خطری که افراد را در زمان شیرجه رفتن تهدید می‌کند این است که از ناحیه ی سر با کف استخر یا اشیاء زیر آب در محل‌هایی که شناخته شده نمی‌باشند،برخورد نماید. این مساله در بسیاری موارد موجب فلج نسبی به علت آسیب دیدگی نخاع ودر موارد شدید منجر به مرگ خواهد شد.

بر این اساس لازم است تا عواملی که عمق آب را تعیین می‌کنند ومی‌توان آنها را مورد بررسی قرار داد مورد توّجه کامل باشند:

الف.قدّ شیرجه رونده:

 برای جلو گیری از صدمات نباید هیچ گونه شیرجه‌ای به طور عمودی حتّی در مورد لبه ی استخراجرا گردد در حالی که عمق آن کمتر از قدّ شیرجه رو در حالت کشیده یعنی بازوها در بالا ی سر قرار داشته باشد. زمانی که بدن به طرف کف استخر حرکت می‌کند ودر آب غوطه ور می‌شود، با نیروی پر تاب آب به طرف سطح مواجه می‌شود ونیروی حرکتی زیادی برای رفتن بیش تر به عمق آب نیازمند خواهد بود.

ب.فاصله ی افت:

اگر ارتفاع مشخص ومعینّی را در نظر بگیریم، همه شیرجه روندگان بدون توجه به وزن بدنشان با یک سرعت وارد آب خواهند شد. شتاب زمان ورود به آب فقط به فاصله افت بستگی دارد.از آنجا که نیروی حرکتی فر آیند حجم وشتاب بدن در زمان ورود به آب است شیرجه رفتن از ارتفاع زیاد نیز شتاب لحظه ورود به آب را افزایش داده وآب برای خنثی نمودن نیروی حرکتی زیاد به عمق بیش تری نیازمند خواهد بود.

ج.زاویه ی ورود وعمق آب:

 زمانی که از لبه ی استخر یا سکوهای پرش کم ارتفاع به درون آب شیرجه زده می‌شود می‌توان از هر زاویه‌ای از زاویه نزدیک به خط عمود گرفته تا زاویه نزدیک به خط افق وارد آب شد.وظیفه ی شیرجه رونده این است که قبل از هر اقدامی در جهت شیرجه رفتن به درون آب عمق آب را برسی کند. پرش به طور عمودی با پا به درون آب سریع ترین روش رسیدن به کف استخر است واین کار بهترین امتحان برای سنجش عمق آب می‌باشد.اگر عمق آب کم بود و امکان ورود عمودی به آب وجود نداشته باشد باید زاویه ی ورود به آب را متناسب با عمق آن تغییر داد.اگر شیرجه رونده‌ای با زاویه ۶۰ درجه نسبت به عمق آب شیرجه برود عمق آب باید ۵ فوت ۷ اینچ (۷۰/۱متر) باشد واگر با زاویه ۳۰ درجه وارد آب شود به عمق ۴ فوت (۲۰/۱ متر) نیاز می‌باشد واگر با زاویه ۱۵ درجه شیرجه برود عمق ۲ فوت(۶۰/۱ متر)نیاز می‌باشد».